فُزْتُ وَرَبِّ الْکَعْبَةِ

به خدای کعبه سوگند رستگار شدم 

و این سان على‏جهان را با قلبى پر از خون وداع مى‏کند و در شب قدر، رستگارانه به‏ خداى کعبه مى‏پیوندد.

آسمان نالان بود. دیوارهاى کوفه از ترس حدوث «واقعه‏» به هم نزدیک‏مى‏شدند، شاید جلوگیر آن باشند. پرنده‏هاى نگهبان در چارسوى مسجد کوفه، نگهبانى مى‏دادند.

شب پره‏هاى مهاجم ضمن این که به یکدیگرنوید مى‏دادند، ترس و رعب سراسر وجودشان را فراگرفته بود، آخر حمله ‏به یک فرد نبود; حمله به تمام انبیا و اولیا و صالحان و صدیقان ‏بود.

مى‏خواستند عرش خدا را به لرزه درآورند و مى‏خواستند عروه ‏الوثقاى دین را نابود سازند. ابن ملجم، نماینده خفاشان شب با وحشت، براى رسیدن به آرزوى دیرینه ‏اش، به مسجد آمده و کمین کرده ‏بود. ولى چگونه اقدام به آن کار کرد؟! چقدر باید شقاوت و بدبختى، وجود یک به ظاهر انسانى را فراگیرد تا دستش به شمشیر بلند شود وبر فرق قهرمانى فرود آید که برق ذوالفقارش دل یلان عرب را مى‏لرزاند و زهره قهرمانان را مى‏شکافت; رادمردى که در برابر اشک یتیمان ومحرومان مهربان‏تر از پدر و مادر بود و با لطف و مهربانى اشک‏هاى‏ غم‏دیدگان را پاک مى‏کرد و دست محبت ‏بر سرشان مى‏کشید و با آنان چون ‏فرزندان خویش رفتار مى‏نمود.

چگونه مى‏توانست آن اشقى الاشقیا شمشیر زهراگینش را بر سر آن نامتناهى فرد بزند; او که محور مرکزى تمام‏ فضایل بود. آن انسان کاملى که مجسمه تمام نماى رسول خدا و نفس او و برادر او و جانشین به حق او بود. او که نمى‏توان با کلمات حقش را ادا کرد و توصیفش نمود، زیرا جز خدا و رسولش کسى نتوانست و نخواهد توانست تا روز رستاخیز او را بشناسد و قدرش را بداند و عظمتش ‏را درک کند; نه آن‏ها که پرستیدندش و نه آن‏ها که پیرویش کردند; همه ‏در شناخت مقامش حیران و سرگردانند.

شاعران و سرایندگان در برابر کوه عظمت، چه مى‏توانند بسرایند وسخنوران و نویسندگان چه سخنى بر زبان و قلم برانند! دانشمندان وحکیمان در این اقیانوس مواج حکمت غرق مى‏شوند، جز آن که او خود به ‏دادشان برسد و آن‏ها را به کرانه نجات برساند.

نه تنها زمینیان که ‏افلاکیان نیز از این عظمت‏ خدایى که متجلى در یک فرد شده است، انگشت‏ حیرت به دهان گرفته ‏اند. این چگونه مخلوقى است که تمام صفات متضاد را در خود جمع کرده است. هنگامى که گرد و خاک جنگ، فضا را تیره وتار مى‏کند و قلب پهلوانان به لرزه مى‏آید، سیماى او برافروخته ولبانش متبسم و قلبش محکم، آن چنان بر میمنه و میسره مى‏تازد و باشمشیر برانش بر فرق دشمنان فرود مى‏آورد و با ضربت‏هاى سهمگینش درلحظه لحظه ‏هاى کارزار، یلان بى‏شمار را در خاک و خون مى‏غلطاند که جزاو کسى مانند او نیست، و همو شب هنگام در محراب عبادت از خوف خدا مى‏گرید و براى این که بنده‏اى سپاسگزار باشد در خانه و در میدان، با نماز و نیایش و گریه و زارى، شب را به صبح مى‏رساند «الم اکن‏عبدا شکورا».

متن کامل را در ادامه مطلب بخونید.

                    جملاتی از علی (ع)

• 
  
  همنشین پادشاه ,شیر سواری را ماند که دیگران حسرت منزلت او را دارند, ولی خود میداند که در جای خطرناکی قرار گرفته است.
  
  
• 
  
  به بازماندگان دیگران نیکی کنید, تا حرمت بازماندگان شما را نگاهدارند.
  
  
• 
  
  گفتار حکیمان اگر درست باشد درمان, و اگر نادرست درد جان است.  
  
  
• 
  
  ای فرزند آدم ! اندوه روز نیامده را بر امروزت میفزا, زیرا اگر روز نرسیده از عمر تو باشد خدا روزی تو را خواهد رساند.
  
  
• 
  
   در دوستی با دوست مدارا کن , شاید روزی دشمن تو گردد, و در دشمنی با دشمن نیز مدارا کن , زیرا شاید روزی دوست تو گردد.
  
  
• 
  
   برده ای که از بیت المال است حدی بر او نیست , زیرا مال خدا مقداری از مال خدا را خورده است ,اما دیگری باید حد دزدی با شدت بر او زده شود .
  
  
• 
  
  علم خود را نادانی , و یقین خود را شک و تردید نپندارید , پس هرگاه دانستید عمل کنید, و چون به یقین رسیدید اقدام کنید.
  
  
• 
  
  کار اندکی که ادامه یابد , از کار بسیاری که از آن به ستوه آیی امیدوار کننده تر است.
  
  
• 
  
  هرگاه خدا بخواهد بنده ای را خوار کند, دانش را از او دور سازد.
  
  
• جاهلان شما پر تلاش, وآگاهان شما تن پرور و کوتاهی ورزند !.
  
• هرگاه مستحبات به واجبات زیان رسانند آن را ترک کنید.
  
• اندیشیدن همانند دیدن نیست,زیرا گاهی چشم ها دروغ می نمایاند,اما آن کس که از عقل نصیحت خواهد به او خیانت نمی کند.
  
• میان شما و پند پذیری,پرده ای از غرور و خودخواهی وجود دارد.
  
• آنان که وقتشان پایان یافته خاستار مهلتند,و آنان که مهلت دارند کوتاهی می ورزند!.

              ::: دعا یادتون نره :::