لذت جاودانی

************

بیا که پاهایم توان رفتن ندارند

اما تا عرش راهی نمانده است

دستم را بگیر تا به اوج آسمانها سفر کنم

بی تو زمین برایم دیاری غریب است

من راه آسمان رانمی دانم و پرواز را

در دل شب چراغ چشمانت

و گرمی دستانت را میطلبم 

دلآرام  قلب بیقرارم  باش

ای تلالو نور آسمانی

و ای لذت جاودانی

با من بمان ،بامن بخوان و با من بخند

                      تاعرش راهی نیست                                       

  شعر از:   محمد رضا

*****************************

شعری رابنام

شور بی اندازه

 که یکی از همراهان گرامی و بسیارباذوق این وبلاگ در پاسخ به

شعر دلتنگی

 سروده اند با تشکر از ایشان خدمت شما  جهت نقد همراه با شعرواره بالا تقدیم می کنم

*******************************

نه دل در کف نه دلبر را به بر داری؟
نمی دانم چه فکری را به سر داری
مرا از خود چو می دانی
چرا با من نمی خوانی
به من روی آر ایمانی
ندارد این پشیمانی

دلت از کف نرفته ، قصه جاری نیست...
اگر پاییز باشی پس بهاری نیست

بیا تاریخ را بنگر
ز من، از تو، ز ما بهتر
پر از امثال ما هم بود
پیامش را چه کس بشنود

"تو ای مجنون لیلایان و ای فرهاد شیرینان"
سلامت را که پاسخ گفت و در بگشود و رخ بنمود ؟

سلامت را جوابی تازه خواهم داد
تو را من شور بی اندازه خواهم داد