جناب آقای رضا بیگدلی نقل کردند:
روزی روحانی فاضل و جلیل القدری که حدود پنجاه سال داشت جهت دیدن آقای مجتهدی درب منزل ایشان آمده بود، به آقا عرض کردم شخصی روحانی می‌خواهد خدمت شما برسد.
فرمودند :بگویید داخل شود.

کمی بعد از اینکه آن شخص داخل گردید و چایی میل نمود، از ایشان پرسیدم، علت آشنایی شما با آقا چه بوده ‌است؟
گفتند: چند سال قبل که اطراف مسجد جمکران بیابان بود و جاده کنونی نبود مسیر مسجد از کنار کوه خضر و دوبرادران می‌گذشت.
در آن ایام پیوسته با دوستان به مسجد جمکران مشرف می‌شدم، یکمرتبه که همراه چند نفر از دوستان با مقداری اسباب و اثاثیه به طرف مسجد به راه افتادیم به علت تاریکی شب راه را گم کرده و در بیابان سرگردان شدیم و به جای اینکه به مسجد جمکران برسیم از کوه خضر سر در آوردیم!

بسیار خسته شده ‌بودیم همچنین راهی که آمده بودیم گل آلود بود به طوری که تا مچ پا به گل فرو می‌رفت، در آن حالت خستگی و ناراحتی به حضرت عرض کردم؛ آقا جان اگر نمی‌خواهید ما به مسجد بیاییم لااقل یک نفر را بفرستید تا ما را از اینجا نجات داده و به شهر برساند.
طولی نکشید شبح سفیدی از دور نمایان شده و نزد ما آمد، شخصی بود با لباسی بلند و سفید با هیبت و عظمتی خاص، بعد از احوال پرسی تمام اسباب و اثاثیه ما را به دوش گرفت و گفت :

 آقا جان همراه من بیایید و براه افتاد!

ما هم همراه او براه افتادیم، چند قدمی بیشتر نرفته بودیم که به مسجد جمکران رسیدیم!
در آن هنگام ایشان اسباب و اثاثیه را بر زمین گذاشتند، فوراً گلیمی انداخته و سفره را پهن نمودند و غذا را آماده کردند، گویا از اسباب و اثاثیه کاملاً باخبر بودند!! و حتی چایی را هم دم کردند، آنگاه تعارف کردند و گفتند بفرمایید.
من عرض کردم آقا جان خودتان هم بفرمایید با هم چند لقمه غذا بخوریم. فرمودند:

 من باید بروم، مأموریتم از طرف حضرت تا همین جا بود،

 سپس خداحافظی کرده و رفتند!!
همه ما شگفت زده شده بودیم که ایشان چه کسی بودند؟! وقتی از بعضی افراد نام و نشانی ایشان را سؤال کردیم، گفتند ایشان آقای مجتهدی بوده‌اند.
از آن روز به بعد با ایشان آشنا شده و گاهی از اوقات خدمتشان می‌رسم.

۵ - فلسفه نوروز

جناب آقای یغمایی که مدتی آقای مجتهدی در منزل ایشان بسر می‌بردند، نقل کردند:
روزی به آقای مجتهدی عرض کردم، آیا این عید نوروزی که اینقدر مردم به آن توجه دارند و به خاطرش مسرورند و لباس نو می‌پوشند، فلسفه‌ای هم دارد؟ ایشان فرمودند:

بله آقاجان، روز عید غدیر که نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) حضرت مولا علی (علیه‌السلام) را به جانشینی خود معرفی کردند، مصادف بوده است با روز جمعه‌ای که اول فروردین بوده است. 

۶- صیقل دادن روح !

آقای حاج حبیب نانوا می‌گفتند:
هنگامی که آقای مجتهدی از عراق به مشهد آمده بودند و در منزل ما بسر می‌بردند: مدت سه ماه غذای ایشان فقط یک لیوان آب خربزه بود و به غیر از آن هیچ غذایی میل نکردند و در طی این مدت بارها می‌دیدم که ایشان ساعتها بدون کوچکترین حرکتی مثل مرده روی زمین افتاده‌اند و حتی نفس هم نمی‌کشند. اما جرأت نمی‌کردم جلو بروم!!

یک روز که این حالت مدت زیادی طول کشید، جلو رفتم و دیدم ایشان مرده‌اند! من که وحشت زده شده بودم، سراسیمه به بیرون دویدم که بگویم آقا مرده‌اند؛ یکمرتبه ایشان بلند شدند و به حالت عادی بازگشتند!!
آنگاه فرمودند:

 آقا حبیب، آقا جان، نترسید، روح ما را به بالا می‌برند و صیقل می‌دهند و بر می‌گردانند، شما اصلاً ناراحت نباشید.

۷- درخواست راهنما از ائمه - علیهم السلام

جناب آقای خانی نقل کردند:
مدت زیادی بود گریه می‌کرده و متوسل به حضرات معصومین (علیهم‌السلام) بودم واز ایشان تقاضای آشنایی با شخصی به عنوان هادی و راهنما می‌کردم، یک شب در عالم رؤیا دیدم وارد خانه کعبه شده‌ام و ائمه معصومین (علیهم‌السلام) به ترتیب ایستاده‌اند، در این بین حضرت امیر (علیه‌السلام) رو کردند به شخصی که در آنجا بود و فرمودند:

شیخ جعفر بیا، ایشان هم جلو آمده و دست حضرت را بوسیدند، بعد حضرت امیر (علیه‌السلام) دست مرا در دست ایشان گذارده و به من فرمودند: این همان شخصی است که از ما تقاضا می‌کردی و به دنبال او می‌گشتی.

حدوداً بعد از گذشت شش ماه از این رؤیا همان آقایی را که حضرت امیر (علیه‌السلام) به من معرفی کرده و فرموده بودند این همان شخصی است که به دنبالش می‌گردی در منزل یکی از دوستانم دیدم، به مجرد اینکه با ایشان برخورد کردم، فرمودند:

 شش ماه است که منتظر شما می‌باشم.

۸ - برای شکم به حضرت شکایت و گله نکن ...

آقای میرزا ابوالفضل قهوه چی تعریف کردند:
روزی با خود گفتم امروز در خانه می‌نشینم تا بینم چطور روزی من می‌رسد؟
لذا درب خانه را بسته و تنها نشستم.

یک روزگذشت و از غذا خبری نشد، روز دوم هم به همین صورت سپری شد تا روز سوم که ضعف شدیدی وجودم را گرفته بود و از غذا هم خبری نبود، بسیار ناراحت شده بودم و با عصبانیت به آقا حضرت اباالفضل (علیه‌السلام) عرض کردم:
 آقا جان من، همنام شما می‌باشم، سه روز است که در این اتاق نشسته‌ام و هیچ غذایی نخورده‌ام و در حال تلف شدن می‌باشم، طوری نکشید زنگ خانه به صدا درآمد، هنگامی که درب را باز نمودم، دیدم آقای مجتهدی با یک دستمال بسیار نو و گلدوزی شده که در آن دو قابلمه قرار داشت پشت در ایستاده‌اند!
بعد از سلام آن را به من داده و فرمودند:

این هم غذا بگیر و دیگر برای شکم به حضرت اباالفضل (علیه‌السلام) شکایت و گله نکن.

هنگامی که آقا تشریف بردند دستمال را باز کرده و مشاهده نمودم در یک قابلمه برنج و در دیگری مرغ می‌باشد!!
یک ماه از این واقعه گذشت، روزی یکی از دوستان آقای مجتهدی که از مشهد مقدس به قم آمده بود، به منزل ما آمد و سراغ آقا را گرفت، به او گفتم: از یک ماه قبل در فلان روز که به منزل ما تشریف آورده بودند تاکنون ایشان را ندیده‌ام.

آن شخص با تعجب فراوان پرسید در فلان روز آقا اینجا بودند؟!
گفتم بله مگر ایرادی دارد؟
گفت: این غیر ممکن است، زیرا آقا ظهر همان روز در مشهد منزل ما تشریف داشتند، هنگامی که سفره را پهن کرده و غذا که برنج و مرغ بود را در آن گذاردیم، ناگهان آقا از جا برخاست و فرمودند:
من باید فوراً بروم.

به ایشان عرض کردم آقا جان، ناهار را میل فرمایید، آنگاه بروید.
فرمودند:
عجله دارم و همین الان باید بروم.

عرض کردم پس باید غذایتان را همراه ببرید، با اینکه خیلی عجله داشتند قبول کردند، بنده هم فوراً دو قابلمه برداشتم و در یکی مرغ و در دیگری برنج ریختم و آنها را در دستمالی تمیز و گلدوزی شده پیچیدم و ایشان آنرا همراه خود بردند.

آقا میرزا ابوالفضل می‌گفت: با شنیدن این مطلب، از تعحب خشکم زده و حالت شوکی به من دست داد!! چون نشانی که این شخص می‌داد، درست مطابق بود با همان روز، همان دستمال و همان قابلمه‌ای که آقای مجتهدی داده بودند!

فوراً قابلمه‌ها و دستمال را آورده و به او نشان دادم، آن شخص نیز بسیار تعجب کرده و گفت بله، اینها همان ظروف و دستمالی است که به آقای مجتهدی داده ‌بودم!!...

* خوانندگان ارجمند توجه داشته باشند که این اتفاق یک آزمایش و امتحان برای صاحب آن

و  توجه و تذکر برای ما و تمامی شنوندگان آن است که

 نباید اینگونه حضرات معصومین ( ع )  را آزمایش کرد ...